Uniwersytet Warszawski, Wydział Nauk Ekonomicznych - Centralny System Uwierzytelniania
Strona główna

Historie obrazów

Informacje ogólne

Kod przedmiotu: 3002-SPEC22K1
Kod Erasmus / ISCED: 14.7 Kod klasyfikacyjny przedmiotu składa się z trzech do pięciu cyfr, przy czym trzy pierwsze oznaczają klasyfikację dziedziny wg. Listy kodów dziedzin obowiązującej w programie Socrates/Erasmus, czwarta (dotąd na ogół 0) – ewentualne uszczegółowienie informacji o dyscyplinie, piąta – stopień zaawansowania przedmiotu ustalony na podstawie roku studiów, dla którego przedmiot jest przeznaczony. / (0314) Socjologia i kulturoznawstwo Kod ISCED - Międzynarodowa Standardowa Klasyfikacja Kształcenia (International Standard Classification of Education) została opracowana przez UNESCO.
Nazwa przedmiotu: Historie obrazów
Jednostka: Instytut Kultury Polskiej
Grupy: Przedmioty secjalizacji- Kultura Wizualna, Instytut Kultury Polskiej
Punkty ECTS i inne: 6.00 Podstawowe informacje o zasadach przyporządkowania punktów ECTS:
  • roczny wymiar godzinowy nakładu pracy studenta konieczny do osiągnięcia zakładanych efektów uczenia się dla danego etapu studiów wynosi 1500-1800 h, co odpowiada 60 ECTS;
  • tygodniowy wymiar godzinowy nakładu pracy studenta wynosi 45 h;
  • 1 punkt ECTS odpowiada 25-30 godzinom pracy studenta potrzebnej do osiągnięcia zakładanych efektów uczenia się;
  • tygodniowy nakład pracy studenta konieczny do osiągnięcia zakładanych efektów uczenia się pozwala uzyskać 1,5 ECTS;
  • nakład pracy potrzebny do zaliczenia przedmiotu, któremu przypisano 3 ECTS, stanowi 10% semestralnego obciążenia studenta.
Język prowadzenia: polski
Rodzaj przedmiotu:

fakultatywne

Założenia (opisowo):

UWAGA: zajęcia przeznaczone są dla osób realizujących program specjalizacji "Kultura wizualna" na studiach drugiego stopnia! Wyłącznie jeśli zostaną wolne miejsca w grupie, możliwe będzie dopisanie dodatkowych osób po zamknięciu rejestracji w USOSie. Osoby spoza specjalizacji zainteresowane uczestniczeniem w zajęciach proszone są o kontakt mailowy z prowadzącymi (lukasz.zaremba@uw.edu.pl i pd.kwiatkowska@uw.edu.pl). Zajęcia są całoroczne i nie ma możliwości zaliczenia tylko jednego semestru.

Tryb prowadzenia:

w sali

Skrócony opis:

Spośród niezliczonych możliwości przyglądania się historiom obrazów wybieramy dwie – takie, które uzupełniając zarówno program specjalizacji, jak i kulturoznawczych studiów drugiego stopnia, stanowią naszym zdaniem przypadki wyjątkowe na tle wszystkich możliwych (historii) obrazów, ale zarazem takie, które odegrały zasadnicze role w przemianach współczesnej ikonosfery. Pierwszy semestr poświęcony jest historiom sztuki współczesnej (dr Łukasz Zaremba), a w drugi – historiom filmów (dr Paulina Kwiatkowska). Zgodnie z założeniami specjalizacji skupiamy się zatem na wybranych wizualnych zjawiskach nowoczesnych i ponowoczesnych. Traktujemy przy tym dzieła sztuki i filmy jako laboratoria refleksji o obrazach (ich historiach i historiografach) oraz refleksji prowadzonej za pomocą obrazów. Traktujemy je też jako miejsca testowania ich możliwości – wykraczających poza spory o języki artystyczne, prądy i nurty, ku sprawdzaniu społecznych uwarunkowań produkcji obrazów czy sprawczości obrazów.

Pełny opis:

W pierwszym semestrze zajęcia prowadzi dr Łukasz Zaremba, a w drugim dr Paulina Kwiatkowska. Przypominamy, że zajęcia są całoroczne (na drugi semestr nie ma odrębnej rejestracji) i nie ma możliwości zaliczenia tylko jednego semestru.

HISTORIE STUKI WSPÓŁCZESNEJ (semestr zimowy)

Semestr poświęcony wybranym przemianom w sztukach wizualnych XX i XXI wieku, pomyślany jako wybiórcza historia sztuki XX/XXI wieku.

Program zbudowany jest wokół wybranych dzieł sztuki (zachodniej) - nie zawsze najbardziej reprezentatywnych dla artysty/tki lub tendencji w sztuce XX i XXI wieku, lecz takich, które stanowią punkty przecięcia historycznych przemian formuł twórczości (stylów, technik, prądów), propozycji teoretycznych (często tekstów samych artystek/ów) oraz współczesnej krytyki artystycznej i/lub twórczości współczesnych artystek/ów. Celem zajęć nie jest rekonstrukcja pełnego obrazu sceny artystycznej XX wieku, lecz wskazanie wybranych nurtów, szczególnie ważnych z perspektywy zainteresowań specjalizacji. Interesują nas zatem takie hasła jak awangarda (z jej napięciem pomiędzy autonomią sztuki a jej społeczno-politycznymi zadaniami), modernizm czy postmodernizm w sztukach wizualnych, ale też konkretne formuły wizualnej krytyki społecznej takie jak pop czy dada, oraz nurty sztuki (i debaty o nich) definiowanej tożsamościowo.

Program pierwszego semestru nie ma układu chronologicznego. Wybrane tematy to między innymi:

- krytyka widzenia w XX wieku: od impresjonizmu do op-artu

- awangarda - redefinicja zadań i formuł

- czy abstrakcja może być polityczna?

- konceptualizm: od Duchampa do Weinera

- ciało jako medium i mediocentryzm w sztuce

- sztuka feministyczna wobec kanonu

- krytyka instytucjonalna

- przestrzenie sztuki i wykroczenia poza nie

- reprezentacja: koniec przedstawienia i walka o przedstawicielstwo?

HISTORIE FILMÓW (semestr letni)

Program zbudowany jest wokół kilku wybranych filmów – nie tyle „wybitnych” czy „najważniejszych” z perspektywy historii czy estetyki filmu, ile wyjątkowo dobrze nadających się do analizy pod kątem historycznym i teoretycznym, w których z jednej strony ścierają się tendencje kluczowe dla danego momentu w historii kina, z drugiej – ujawniają spory właściwe dla rozwijającej się teorii kina. Filmy będą pretekstem do zarysowania kontekstów społeczno-kulturowo-polityczno-ekonomicznych oraz do przetestowania pojęć odnoszących się do statusu obrazu filmowego.

Pełny program i ostateczna lista filmów przedstawione zostaną podczas pierwszych zajęć w semestrze letnim, które poświęcone też będą prehistorii kina i pionierom ruchomego obrazu w perspektywie Nowej Historii Filmu. Zastanowimy się nad miejscem kinematografii w krajobrazie naukowym, medialnym i artystycznym przełomu XIX i XX wieku oraz nad źródłami wyobrażeń związanych z funkcją i statusem ruchomego obrazu.

Kolejne zajęcia pozwolą zrekonstruować tradycyjny porządek i logikę historii kina – zastanowimy się nad statusem takich kategorii porządkujących różnorodność zjawisk i praktyk z obszaru kinematografii jak: kino prymitywne, klasyczne, modernistyczne i postmodernistyczne. W ramach tej nadrzędnej logiki zajmiemy się również wybranymi nurtami z historii kina europejskiego i amerykańskiego, m.in. niemieckim ekspresjonizmem, radziecką szkołą montażu, włoskim neorealizmem, francuską Nową Falą, amerykańskim kinem kontestacji czy Kinem Nowej Przygody. Ostatecznym celem będzie jednak skomplikowanie (a momentami zakwestionowanie) tego tradycyjnego porządku historycznofilmowego. Zastanowimy się choćby nad kinem atrakcji i kinem narracyjnej integralności jako kategoriami umożliwiającymi redefinicję początków kina czy nad statusem praktyk awangardowych w kinie. W trakcie całego semestru ważne będzie również przypominanie o mniej oczywistych ścieżkach w historii kina i praktykach twórczych przekraczających ramy konkretnych nurtów i szkół.

Równolegle rozwijać się będzie refleksja teoretyczne. Praca z kolejnymi filmami pozwoli na wprowadzenie najważniejszych pojęć z zakresu teorii filmu i namysł nad statusem obrazu filmowego, relacją między obrazem a rzeczywistością oraz między obrazem i dźwiękiem, ideologiczną strukturą aparatu kinematograficznego, funkcją spojrzenia w kinie czy zjawiskiem projekcji-identyfikacji. Nie będzie to w żadnym razie pełny przegląd historii teorii kina, ale próba usystematyzowania zagadnień i pytań szczególnie często podejmowanych przez teoretyczki i teoretyków kina identyfikujących się różnymi nurtami myśli filmowej, filozoficznej i psychologicznej.

I. Podróż na księżyc, reż. Georges Méliès (1902)

Zagadnienia: początki kina w kontekście przemian percepcji na przełomie XIX i XX wieku; kinematograf jako wynalazek; realizm i kreacja w pierwszych filmach; świadomość estetyczna pionierów kina; „kino jarmarczne” i jego uwarunkowania ideologiczne; teoria kina atrakcji; Nowa Historia Filmu i anarcheologia kina.

II. Skutki feminizmu (1906) i/lub Spadające liście (1912), reż. Alice Guy-Blaché

Zagadnienia: perspektywa feministyczna w podejściu do wczesnego kina; kino narracyjnej integralności i źródła narracji filmowej; początki Hollywood: studyjny system produkcji i jego artystyczne, ideologiczne i ekonomiczne konsekwencje; początki kina gatunków; David Wark Griffith: odkrycia w dziedzinie montażu i rozwój filmowej narracji.

III. Człowiek z kamerą, reż. Dziga Wiertow (1929)

Zagadnienia: europejska awangarda filmowa (futuryzm, impresjonizm, surrealizm); walka o film artystyczny; film: synkretyzm czy nowa forma sztuki?; związki kina z malarstwem (obraz), poezją (metafora), muzyką (rytm); kino niefabularne – w poszukiwaniu innych form narracji filmowej; kino i rewolucja; film awangardowy w służbie ideologii; eksperymenty Lwa Kuleszowa: montowanie czasu, przestrzeni, postaci i emocji; montowanie ruchomych obrazów jako praktyka sensotwórcza.

IV. Nie znała miłości [Craig’s Wife], reż. Dorothy Arzner (1936)

Zagadnienia: kino klasyczne – próba (re)definicji; kino klasyczne a kino gatunków; system gwiazdorski i hollywoodzki model aktorstwa filmowego; techniczne i ekonomiczne uwarunkowania przełomu dźwiękowego; estetyczne i narracyjne konsekwencje wprowadzenia dźwięku; przekształcenia w obrębie kina gatunków; relacje obraz – dźwięk i obraz – słowo; czy kino było nieme?; obraz i dźwięk: w stronę realizmu przedstawienia.

V. Dama z Szanghaju, reż. Orson Welles (1947)

Zagadnienia: kodeks Haysa i cenzura w kinie hollywoodzkim; wpływ Wielkiego Kryzysu na rozwój kina klasycznego; modelowy widz kina hollywoodzkiego; wpływ filozofii egzystencjalnej i ekspresjonizmu niemieckiego na amerykańskie kino noir; detektyw i femme fatale: dwie figury kina noir; płeć i seksualność w kinie; film i przemoc: sposoby obrazowania; różne interpretacje „kryzysu” kina w latach 40. i 50.

VI. Cléo od 5 do 7, reż. Agnès Varda (1962)

Zagadnienia: wpływ drugiej wojny światowej na historię kina; źródła filmowego modernizmu; kino klasyczne a kino modernistyczne; obraz-ruch i obraz-czas w filozofii kina Gilles'a Deleuze'a; neorealistyczny stan świadomości; realistyczne teorie filmu André Bazina i Siegfrieda Kracauera; kino jako medium społeczne; teoretyczne i ideologiczne podstawy nowofalowej koncepcji kina; intelektualna funkcja filmu – pytanie o tzw. kino mentalne; założenia i konsekwencje polityki autorskiej w kinie lat 60.; wpływ Nowej Fali na kino europejskie i amerykańskie drugiej połowy XX wieku.

VII. Stokrotki, reż. Vĕra Chytilová (1966)

Zagadnienia: kino jako medium kontrkultury; „kino kontestujące” czy „kino o kontestacji”?; czeska Nowa Fala; krytyka ideologiczna w refleksji o kinie; obraz filmowy wobec innych praktyk awangardowych; kobiety i kino; feministyczna teoria filmu.

VIII. Nieustające wakacje, reż. Jim Jarmusch (1980)

Zagadnienia: przekształcenia klasycznego hollywoodzkiego modelu produkcji filmowej; nowe praktyki odbioru filmu (m.in. kino kultowe, midnight movies); kryzys ideologiczny i jego odzwierciedlenia w kinie amerykańskim lat 60. i 70.; amerykańskie kino awangardowe lat 60. i 70. wobec kina głównego nurtu i kina kontestacji; kino niezależne – zakresy znaczeniowe; amerykański wariant kina autorskiego.

IX. Dzikość serca, reż. David Lynch (1990)

Zagadnienia: źródła określenia „Kino Nowej Przygody” i pytanie o jego zasadność; amerykańskie kino popularne lat 80. wobec przemian technologicznych; zastosowanie psychoanalitycznej teorii filmu do badania kina popularnego; spory teoretyczne i pojęciowe w obrębie psychoanalitycznej teorii filmu; kino klasyczne, kino modernistyczne, kino postmodernistyczne, kino neomodernistyczne: problem ewolucji form filmowych oraz instytucji kinematograficznych; „postmodernizm wysoki” i „postmodernizm popularny” – wątpliwości i spory w teorii filmu lat 90.; ewolucja formuły kina autorskiego pod koniec XX wieku.

X. Western, reż. Valeska Griesebach (2017) i Eastern, reż. Piotr Adamski (2019)

Zagadnienia: „globalne Hollywood”: pytania o uniwersalny model produkcji filmowej, nowe praktyki odbiorcze i wyzwania teoretyczne; sytuacja kinematografii narodowych wobec przekształceń zaplecza kapitałowego globalnej produkcji filmowej; teoria filmu i filmowa praktyka wobec perspektywy dosłownej lub metaforycznej „śmierci kina”; kino transnarodowe i transkulturowe; pytania o strategie oporu i adaptacji (widzów i samego obrazu filmowego) wobec przekształceń krajobrazu medialnego; archeologia i futurologia języka nowych mediów w ujęciu Lva Manovicha.

Literatura:

HISTORIE STUKI WSPÓŁCZESNEJ (semestr zimowy)

Lektury udostępniane będą przez prowadzącego w formacie pdf. Pełna lista lektur zostanie podana na początku semestru. Poniższy zestaw lektur może zostać częściowo wymieniony. Zajęcia pozostaną w dialogu z ekspozycjami, które można będzie zobaczyć w warszawskich instytucjach wystawienniczych (przewidziane są wspólne wizyty w galeriach i oprowadzania kuratorskie).

Przykładowa literatura:

- Perspektywy współczesnej historii sztuki. Antologia przekładów, Wydawnictwo naukowe UAM, 2009.

- Skuteczność sztuki, red. T. Załuski, MSŁ, 2014.

- Agnieszka Rejniak-Majewska, Obraz zwielokrotniony. Reprodukcja fotograficzna i wizualne narracje sztuki awangardowej 1910–1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 2017.

- TJ Demos, Exiles of Marcel Duchamp, MIT Press, 2012.

- R. Heidu, The Absence of Work. Marcel Broodthaers, October Books, MIT Press, 2010.

- L. Nochlin, Representing Women, Thames & Hudson, 1999.

- D. Crimp, On the Museum's Ruins, MIT Press, 1993.

- C. Bishop, Sztuczne piekła, przeł. J. Staniszewski, 2015.

- TJ Clark, Painting of Modern Life: Paris in the Art of Manet and his Followers. Princeton University Press, 1985.

- R. Krauss, Oryginalność awangardy i inne mity modernistyczne, przeł. M. Szuba, słowo/obraz terytoria, 2011.

HISTORIE FILMÓW (semestr letni)

Pełna lista lektur – obowiązkowych do kolejnych zajęć oraz uzupełniających – zostanie przedstawiona na pierwszych zajęciach w semestrze letnim. Wszystkie teksty wskazane do lektury na zajęcia udostępniane będą w postaci skanów na google class room. UWAGA: na każde zajęcia należy również obejrzeć wskazany w programie film!

Podstawowa literatura (wybór):

Tom Gunning, Jesteśmy tutaj i gdzieś indziej. Magia sceniczna końca XIX wieku a pojawianie się (i znikanie) wirtualnego obrazu jako korzenie kina, „Kultura Popularna” 2013, nr 3, s. 6–17.

André Gaudreault, Teatralność, narracyjność i trickowość. Oceniając kino Georges’a Mélièsa, w: W cieniu braci Lumière. Europejscy historycy filmu o początkach kina, red. Małgorzata Hendrykowska, Poznań 1995.

Siegfried Zielinski, Przeszłość i przyszłość, czyli przestrzenie możliwego. Przyczynek do badań nad kinem jako wehikułem czasu, „Kwartalnik Filmowy” 2014, nr 85, s. 5–14.

Elżbieta Ostrowska, Początki procesu narratywizacji przestrzeni filmowej – na przykładzie wczesnych filmów D.W. Griffitha, w: tejże, Przestrzeń filmowa, Kraków 2000.

Siergiej Eisenstein, Dickens, Griffith i my, w: tegoż, Wybór pism, Warszawa 1959.

Charles F. Altman, W stronę teorii gatunku filmowego, „Kino” 1987, nr 6.

Riciotto Canudo, Manifest siedmiu sztuk, w: Europejskie manifesty kina. Antologia, red. Andrzej Gwóźdź, Warszawa 2002.

Dziga Wiertow, O znaczeniu kinematografii niefabularnej oraz Człowiek z kamerą, w: tegoż, Człowiek z kamerą. Wybór pism, Warszawa 1976.

Lew Kuleszow, Montaż jako podstawa kinematografii, w: tegoż, Sztuka filmowa: Moje doświadczenia, Kraków 1996.

Joanna Wojnicka, Awangarda i tradycja, czyli jak rosyjscy filmowcy stworzyli rewolucję, „Didaskalia” 2008, nr 85–86.

Béla Balázs, Film dźwiękowy, w: tegoż, Wybór pism, Warszawa 1987.

Alan Williams, Historyczne i teoretyczne problemy wprowadzenia do kina ścieżki dźwiękowej, „Kwartalnik Filmowy” 2003, nr 44.

Paul Schrader, Uwagi o filmie „noir”, „Studia Filmoznawcze” 2010, nr 31.

Slavoj Žižek, Sposób Philipa Marlowe'a, w: tegoż, Patrząc z ukosa. Do Lacana przez kulturę popularną, Warszawa 2003.

Miriam Bratu Hansen, Masowe wytwarzanie doświadczenia zmysłowego. Klasyczne kino hollywoodzkie jako modernizm wernakularny, w: Rekonfiguracje modernizmu. Nowoczesność i kultura popularna, red. Tomasz Majewski, Warszawa 2009.

Gilles Deleuze, Kryzys obrazu-działania oraz Poza obraz-ruch, w: tegoż, Kino. 1. Obraz-ruch 2. Obraz-czas, Gdańsk 2008.

Alexandre Astruc, Narodziny nowej awangardy: kamera-pióro, w: Europejskie manifesty kina. Antologia, red. Andrzej Gwóźdź, Warszawa 2002.

André Bazin, Polityka autorska, w: tegoż, Film i rzeczywistość, Warszawa 1963.

Siegfried Kracauer, Wyzwolenie fizycznej rzeczywistości, w: tegoż. Teoria filmu. Wyzwolenie materialnej rzeczywistości, Gdańsk 2008.

Konrad Klejsa, Kontestacja i kino – refleksje teoretyczne, w: tegoż, Filmowe oblicza kontestacji. Kino Stanów Zjednoczonych i Europy Zachodniej wobec kultury protestu przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, Warszawa 2008.

Laura Mulvey, Kino, feminizm i awangarda, w: tejże, Do utraty wzroku. Wybór tekstów, Kraków – Warszawa 2010.

Rafał Syska, Wim Wenders i Jim Jarmusch – minimalizm w postmodernizmie, w: tegoż, Filmowy neomodernizm, Kraków 2014.

Marta Kosińska, Awangarda i seks. Filmowe (od)erotyzowanie ciała, w: tejże, Ciało filmu. Medium obecnego w powojennej amerykańskiej awangardzie filmowej, Poznań 2012.

J. Hoberman, Jonathan Rosenbaum, Szaleństwo „Rocky Horror”, w: tychże, Midnight Movies. Seans o północy, Warszawa – Kraków 2011.

Jerzy Szyłak, Kino Nowej Przygody – jego cechy i granice, w: Kino Nowej Przygody, red. Jerzy Szyłak, Gdańsk 2011.

Maureen Turim, Modernizm i postmodernizm w kinie, „Film na Świecie” 2000, nr 401.

Jean Baudrillard, Zły duch obrazu, „Film na Świecie” 2000, nr 401.

Lev Manovich, Nowy język kina, w: tegoż, Język nowych mediów, Warszawa 2006.

Mirosław Filiciak, Film jako zdarzenie wizualne. Relacje kina i innych mediów w epoce cyfrowej – przypadek gier wideo, w: Kino po kinie. Film w kulturze uczestnictwa, red. Andrzej Gwóźdź, Warszawa 2010.

Thomas Elsaesser, Malte Hagener, Kino jako skóra i dotyk, w: tychże, Teoria filmu: wprowadzenie przez zmysły, Universitas, Kraków 2015, s. 148–172.

Roland Barthes, Wychodząc z kina, w: Interpretacja dzieła filmowego. Antologia przekładów, red. Wiesław Godzic, Kraków 1993.

Efekty uczenia się:

Wiedza - absolwent/ka zna i rozumie:

- swoistość nauk o kulturze, subdyscypliny tych nauk i ich rozległe związki z innymi naukami humanistycznymi i społecznymi także w perspektywie historycznej;

- w stopniu pogłębionym współczesne teorie kultury oraz jej mediów (kultura wizualna, teatr i performans, słowo) i związanych z nimi praktyk kulturowych;

- metodologie nauk o kulturze i powiązane z nimi metody badawcze.

Umiejętności - absolwent/ka potrafi:

- wykorzystać posiadaną wiedzę, by samodzielnie wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować, integrować informacje z różnorodnych źródeł i wykorzystywać je w samodzielnych projektach badawczych oraz właściwie i twórczo prezentować ich wyniki;

- interpretować zgromadzony materiał uwzględniając kontekst historyczny, społeczny i polityczny;

- określać znaczenie medialnego charakteru praktyk i przekazów kulturowych dla ich treści i funkcji;

- wykorzystywać metodologię badawczą oraz narzędzia (także cyfrowe) nauk humanistycznych oraz prezentować i syntetyzować uzyskane tymi metodami dane; dostosować istniejący lub stworzyć nowe narzędzia badawcze dla celów własnych badań;

- wykorzystywać posiadaną wiedzę, by formułować i testować hipotezy z zakresu nauk o kulturze;

- napisać rozprawę naukową, samodzielnie formułując problem badawczy, dobierając źródła i literaturę naukową oraz odpowiednią metodologię; poprawnie w mowie i na piśmie formułować wypowiedzi i sądy;

- zabierać głos w dyskusji wobec różnorodnych odbiorców, mówiąc zrozumiale i poprawnie; samodzielnie poprowadzić debatę naukową lub dyskusję publiczną;

-ciągle dokształcać się i rozwijać intelektualnie oraz zawodowo; ukierunkowywać innych w tym zakresie.

Kompetencje społeczne - absolwent/ka jest gotów/gotowa do:

- krytycznej oceny posiadanej wiedzy i odbieranych treści;

- przyjęcia postawy szacunku i badawczej ciekawości wobec różnorodnych zjawisk kultury w tym używania zdobytej wiedzy do rozwiązywania zaobserwowanych problemów oraz zasięgania opinii ekspertów;

- dostrzegania wagi refleksji kulturoznawczej dla życia społecznego i dostrzegania konieczność jej rozwoju;

- uczestnictwa w debacie publicznej;

- wykazywania troski o dziedzictwo kulturowe i świadomości jego znaczenia dla życia społecznego; aktywnego działania na rzecz jego zachowania.

Metody i kryteria oceniania:

Podstawowym warunkiem zaliczenia jest uczestniczenie w zajęciach: osoba studiująca ma prawo do dwóch nieobecności w semestrze. Osoba mająca od trzech do pięciu nieobecności w semestrze musi zaliczyć je w sposób określony przez osobę prowadzącą zajęcia. UWAGA: nieobecność na więcej niż pięciu zajęciach skutkuje niedopuszczeniem do zaliczenia semestru, a w konsekwencji przedmiotu. Ocena na zaliczenie zostanie wystawiona na koniec roku na podstawie ocen cząstkowych na zaliczenie pierwszego i drugiego semestru - będzie to średnia z dwóch ocen.

Warunkiem zaliczenia semestru zimowego - obok obecności, aktywności, lektury tekstów (w tym lektury w języku angielskim) i wykonywania zadań grupowych, w tym uczestnictwa w oprowadzaniach na wystawach - będzie przygotowanie tekstu w formule rozbudowanej recenzji krytycznej dzieła sztuki lub aktualnej wystawy, uzgodnionej wcześniej z prowadzącym. Termin oddania eseju (ok. 10 tys. znaków) przypada w połowie sesji zimowej.

Warunkiem zaliczenia semestru letniego - obok obecności i aktywności (włączanie się do dyskusji, formułowanie pytań) - będzie przygotowanie zagadnień do jednych wybranych zajęć w semestrze. Ocena na zaliczenie tego semestru zostanie wystawiona na podstawie indywidualnej prezentacji - jej forma, zakres tematyczny i kryteria oceny zostaną przedstawione i omówione z grupą podczas pierwszych zajęć w semestrze letnim.

Zajęcia w cyklu "Rok akademicki 2023/24" (w trakcie)

Okres: 2023-10-01 - 2024-06-16
Wybrany podział planu:
Przejdź do planu
Typ zajęć:
Konwersatorium, 60 godzin więcej informacji
Koordynatorzy: Paulina Kwiatkowska, Łukasz Zaremba
Prowadzący grup: Paulina Kwiatkowska, Łukasz Zaremba
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Zaliczenie na ocenę
Opisy przedmiotów w USOS i USOSweb są chronione prawem autorskim.
Właścicielem praw autorskich jest Uniwersytet Warszawski, Wydział Nauk Ekonomicznych.
ul. Długa 44/50
00-241 Warszawa
tel: +48 22 55 49 126 https://www.wne.uw.edu.pl/
kontakt deklaracja dostępności USOSweb 7.0.1.0-2 (2024-02-19)